Prawdziwa historia Dawida

Dawid, rzeźba Michała Anioła, arcydzieło epoki renesansu. Niewątpliwy znak rozpoznawczy Florencji. Jaka jest historia tego dzieła i ilu jest tak naprawdę Dawidów w mieście? Po powrocie z Rzymu w 1501 roku Michał Anioł podpisał umowę z kapitułą katedry florenckiej na wykonanie posągu biblijnego Dawida.  Rzeźba symbolizuje wolność oraz odwagę florentczyków, tym samym umieszczenie rzeźby na Piazza della Signoria przy Palazzo Vecchio (inaczej Pałac Stary, pełnił funkcję Ratusza) jest jak najbardziej uzasadnione. Dawid stanął przy drzwiach do Ratusza w 1504 roku.

Zanim jednak do tego doszło minęły trzy lata, które nie należały do najlżejszych. W pierwszej kolejności Michał Anioł musiał zmierzyć się z „trefnym” kamieniem. Marmur przekazany mu do pracy był w środku pęknięty. Istniało ryzyko, że rzeźba po ukończeniu rozpadnie się na kawałki. Jednak artysta podjął wyzwanie mówiąc:

Widzę rzeźbę, teraz muszę tylko odrzucić to, co zbędne”

W trakcie pracy był krytykowany, m.in. że nos postaci jest krzywy. Po poprawkach oraz hiperrealistycznej realizacji całości rzeźby (Michał Anioł odtworzył nawet układ krwionośny!) tuż przed ustawieniem na Piazza della Signoria doszło do tragedii – podczas transportu rzeźba uległa wypadkowi i Dawid stracił nos. Wtedy pod osłoną nocy Michał Anioł „dorzeźbił” brakującą część ciała.

Dawid stał na Piazza della Signoria do 1853 roku, kiedy to władze miasta postanowiły go przenieść ze względu na gołębie, które uwielbiały siadać na rzeźbie i ją niszczyć. W tym celu wybudowano dla tego molosa (Dawid ma 5 m 17 cm!) specjalną Trybunę Dawida w Gallerii dell’Accademia. Rzeźba znajduje się tam do dziś i jest przyczyną pielgrzymek turystów z całego świata.

 

 

                                                                              fot.M.Sosnowski, Dawid

Ilu Dawidów jest we Florencji? Aż trzech. Oryginał oraz dwie kopie – jedna na Piazza della Signoria w pierwotnym miejscu, druga zaś na tarasie widokowym tuż obok trasy wiodącej do Kościoła San Miniato Al Monte.

cytat: Białostocki J., Myśliciele, kronikarze i artyści o sztuce. 1500-1600, Warszawa 1988.

fot.W.Kosieradzki;

fot.M.Sosnowski.

 

Opublikowano